De geheime iPhone met haptische knoppen: Apple’s verboden prototype onthuld

Gedurende mijn jarenlange verzameling van Apple-prototypes heb ik heel veel variaties gezien. Van groot tot klein, van vroege tot late stadia, en prototypes van bijna elk model Apple-apparaat. Maar wat ik heb geleerd, is dat de echt bizarre prototypes, die met aanzienlijke hardwareverschillen of totaal andere ontwerpen, meestal uit de begintijd van Apple stammen. Het moderne Apple, zoals Apple vanaf ongeveer 2017, is veel uniformer wat betreft prototypeontwerpen, en het is uiterst zeldzaam dat een modern apparaat met hardwareverschillen ooit buiten een paar Apple-ingenieurs te zien is. Vandaag ga ik jullie echter iets laten zien waarvan ik eerlijk gezegd dacht dat ik het nooit zou tegenkomen. Dit is een iPhone-model dat een mix is van een iPhone 13 Pro en een 14 Pro, maar geen van beide is. Een iPhone-model dat in alle opzichten een ontwikkelingstak in de tijdlijn van Apple vertegenwoordigt. Dit is een Vesic Episcus, iPhone 2. prototype. Voordat we ingaan op de hardware en software van deze iPhone, laten we eerst het meest opvallende verschil tussen dit prototype en de productiemodellen uitleggen, namelijk waarom het Apple-logo op de achterkant is vervangen door het vesica piscis-symbool. De eerste en meest voor de hand liggende reden is dat dit een veiligheidsmaatregel is om te verbergen dat dit een iPhone-prototype is. Zoals ik in eerdere video's heb laten zien, gaat Apple vaak ver om beveiligingsmaatregelen te implementeren om ervoor te zorgen dat nog niet uitgebrachte apparaten niet worden ontdekt door partijen die de informatie zouden kunnen lekken. Deze maatregelen omvatten methoden zoals het implementeren van beveiligingshoesjes om het ontwerp te verbergen of het gebruik van tijdelijke logo's om te verbergen dat het apparaat daadwerkelijk door Apple is gemaakt. Afgezien van de fysieke redenen is er echter ook een andere onderliggende betekenis achter het specifieke symbool dat ze hebben gebruikt. Voor wie het niet weet: de vescapiscus A-vorm die ontstaat wanneer twee cirkels met dezelfde straal elkaar snijden, wordt vaak geassocieerd met schepping. In dit geval, omdat deze iPhone een hardwarefunctie heeft die op geen enkel ander regulier iPhone-model te vinden is, is dit symbool een passende keuze van de Apple-ingenieurs om weer te geven wat dit prototype belichaamt. Maar voordat we te filosofisch worden, laten we eens kijken naar de hardware van het prototype en zien waar we mee te maken hebben. Als we naar de zijkant van de iPhone kijken waar de volumeknoppen zitten, zien we een gravure die normaal gesproken niet op productiemodellen van de iPhone te vinden is. We zien een datamatrix, wat configuratie-informatie en het serienummer van de iPhone, wat vrij standaard is voor prototypes.

En voor zover we uit deze gravure kunnen opmaken, bevindt deze iPhone zich in de prototypefase van Ranger, die bedoeld is voor duurzaamheidstests. Het cijfer 2,5 geeft aan dat dit prototype vanaf een hoogte van 2,5 meter is laten vallen en de letters D2 geven aan dat dit een drop 2-unit is, oftewel een tweede iteratie van een valtestunit. Als we iets verder naar boven kijken, zien we de volumeknop. Ja, ik zei knop, enkelvoud. We komen hier later op terug, en geloof me, je wilt de meer haptische kant van deze knop niet missen. Laten we nu de iPhone openen en de hardware binnenin bekijken, maar op het eerste gezicht zien we dat er iets vreemds aan de hand is. We zien meteen dat de batterij bedekt is met een koperachtig metaal. Grappig genoeg lijkt dit bijna op het nieuwe metalen ontwerp van de iPhone 16-batterijen. Het bord ziet eruit als een iPhone-logicabord, maar we komen hierop terug als we de metalen beschermkap verwijderen. De camera aan de voorkant en Face ID zijn, nou ja, dat is vreemd. Zijn ze niet echt? Ze zijn namelijk alleen gemaakt van metaal en plastic, zonder elektronica.

Als we naar dit scherm kijken, zien we een soortgelijk verhaal. Afgezien van een andere gravure, die overeenkomt met de vorige gravure van 2,5 meter aan de zijkant, zien we dat het scherm alle elektronica mist die nodig is om te functioneren. Er zijn geen logische schakelingen en geen lintkabels om het zelfs maar aan te sluiten op de iPhone. En er zijn nog veel meer kleine vreemde veranderingen aan de binnenkant. Zo is de microfoon gemaakt van doorzichtig plastic en is de camera, of beter gezegd: het zogenaamde camera-onderdeel, letterlijk gewoon een stuk metaal dat machinaal is bewerkt. Als we echter de metalen afscherming van het moederbord verwijderen, kunnen we duidelijk zien dat er hier wel degelijk logische schakelingen aanwezig zijn. Hoewel er maar een paar lintkabels naar het bord lopen, zijn er duidelijk een aantal ongebruikte connectoren. Deze connectoren zouden waarschijnlijk zijn gebruikt om andere componenten te testen, maar dit geeft ook een hint en beperkt wat dit specifieke prototype werd gebruikt om te testen. Van de lintkabels die er wel zijn, is er één voor de Lightning-poort, uiteraard om de iPhone van stroom te voorzien, en voor de volume- en aan/uit-knoppen. Waarom zou Apple een volledig iPhone-prototype maken met als enig doel het testen van de volume- en aan/uit-knoppen? Dat komt omdat deze iPhone een functie heeft die nog nooit op een iPhone-productiemodel is geïmplementeerd. Haptische volume- en aan/uit-knoppen. Dit heeft allemaal te maken met een bekend Apple-project genaamd Project Bongo. In wezen is het een project waarin Apple probeert haptische volume- en aan/uit-knoppen in de iPhone te implementeren. Maar uit wat ik tijdens mijn onderzoek voor deze video heb vernomen, blijkt dat dit project al vele jaren loopt, maar dat Apple nog niet helemaal klaar is om deze haptische knoppen toe te voegen. Er is zelfs recenter bewijs dat Apple voortdurend probeert deze knoppen toe te voegen, zoals op dit iPhone 15 Pro-prototype dat een paar maanden geleden uitlekte. Nu de echte vraag: werkt deze iPhone? Als we een standaard Apple-oplader aansluiten, lijkt er niets te gebeuren. Maar dat is niet echt verrassend, aangezien er zelfs geen lintkabel is die het scherm met het moederbord verbindt. Gelukkig kunnen we een computer gebruiken om te kijken of er nog leven in zit.

Als we kijken onder systeeminformatie in macOS, zien we dat, vreemd genoeg, de iPhone wel degelijk wordt weergegeven, maar zichzelf identificeert als... Bender. Je hoort het goed, en ja, het is inderdaad een verwijzing naar het personage Bender uit Futurama, aangezien Apple de naam Bender ook gebruikt voor andere MCU-ontwikkelingsboards. En als we een seriële kabel aansluiten op deze iPhone, zien we dat de tekst MCU init done wordt weergegeven wanneer hij is aangesloten, wat aangeeft dat het prototype daadwerkelijk functioneert en werkt. Dit apparaat is een geweldig voorbeeld van een 'wat als'-scenario, een samenwerking van enkele van de knapste koppen die samenkomen om iets te creëren. Een van de weinige keren dat we daadwerkelijk achter de schermen bij Apple hebben kunnen kijken en het ontwikkelingsproces in een van zijn meest ruwe vormen hebben kunnen zien. En hoewel dit prototype niet zo functioneel is als de reguliere prototypes die ik op dit kanaal laat zien, is dat juist een deel van de schoonheid ervan. Er is geen fancy ontwikkelingssoftware, geen apps waarmee ik kan spelen en die ik jullie kan laten zien. Dit is simpelweg een stukje hardware dat bedoeld was voor één enkel doel. En dat maakt het bijzonder. Het geeft het meer karakter en laat echt zien hoeveel werk Apple steekt in het maken van deze apparaten die we elke dag gebruiken. Ik ben blij dat dit stukje geschiedenis bewaard blijft. Ik hoop echt dat jullie deze video leuk vonden, want ik heb er letterlijk maanden aan gewerkt. Overweeg alsjeblieft om een like achter te laten en je te abonneren, want dat motiveert me echt om meer van dit soort content te blijven maken en jullie al deze echte stukjes ontwikkelingsgeschiedenis van Apple te laten zien. Hoe dan ook, ik wens jullie allemaal een fijne dag.