iFixit ontdekt: iPhone 17 en 16 delen onderdelen – zo voeg je MagSafe toe

De iPhone 17E van Apple heeft zojuist het grootste minpunt van de 16E verholpen, en het mooiste is dat je niet eens een geheel nieuwe telefoon hoeft te kopen om van deze upgrade te profiteren. Toen we de 16E uit elkaar haalden, zeiden we dat het niet de moeite waard was om hiernaar over te stappen. Het was een vrij bescheiden telefoon en het ontbreken van MagSafe-magneten was het echte minpunt. Maar hier komt de verrassing. Apple lijkt de achterkant van de 17E compatibel te hebben gemaakt met die van de 16E. Dat betekent dat eigenaren van een 16E MagSafe kunnen toevoegen door slechts één onderdeel te vervangen. Dat soort kruiscompatibiliteit is belangrijk: het maakt reparaties eenvoudiger, onderdelen gemakkelijker te vinden en upgrades goedkoper. En het roept een grotere vraag op: als Apple dit hier heeft gedaan, wat is er dan nog meer in deze telefoon dat misschien beter te repareren is dan we hadden verwacht? We krijgen een eerste blik op de binnenkant dankzij de Neptune CT-scanner van LumaField. De nieuwe MagSafe-assemblage valt op en is eigenlijk de enige opvallende verandering tussen de 16E en de 17E. Verder ziet alles er erg vertrouwd uit. Laten we hem eens openmaken.

Deze demontage begint net als elke andere iPhone-demontage: door de twee pentalobe-schroeven aan weerszijden van de USB-C-oplaadpoort te verwijderen. We hebben de handleidingen van dag één, hoera! Ik weet dus al dat deze telefoon zowel aan de voor- als achterkant open kan, wat ideaal is voor reparaties. Dit betekent dat je de batterij kunt vervangen zonder het kwetsbare scherm te hoeven beschadigen. Ik begin met het verwarmen van het glas aan de achterkant om de lijm los te maken, maar je kunt dit thuis ook doen met een föhn. Het doel is om het glas zo heet te maken dat het oncomfortabel is om langer dan twee of drie seconden aan te raken. Daarna is het gewoon een kwestie van het glas loswrikken. Ik gebruik de iFixit-anti-klem, wat ik aanzienlijk makkelijker vind dan alleen een zuignap gebruiken, maar beide methoden werken. Kies zelf wat je het beste uitkomt. Zodra er een opening ontstaat, steek ik mijn plectrum in de opening. Dat voorkomt dat de lijm weer vastkleeft terwijl ik de anti-clamp verwijder. Vervolgens is het gewoon een kwestie van de lijm wegsnijden terwijl deze nog in een halfvloeibare toestand is. Of het nu een iPhone, Pixel of Samsung is, deze openingsprocedure is de standaard geworden voor de meeste smartphones. Bij elke nieuwe telefoon die we openen, vragen we ons af: hebben we nog steeds warmte nodig om erin te komen? Fabrikanten experimenteren met lijm dankzij wetgeving voor repareerbaar ontwerp in de EU en daarbuiten. De iPhone is er echter nog niet. Eenmaal binnen kan ik de onderste behuizing verwijderen. De flexibele batterijconnector is duidelijk gemarkeerd met een plus- en minteken, dus ik ga deze loskoppelen om de stroomtoevoer naar de telefoon te onderbreken. Nu het apparaat veilig is om aan te werken, wil ik als eerste het achterste glas verwijderen dat er een beetje los in de lucht hangt. Dat betekent dat ik de connector moet loskoppelen die naar de draadloze oplaadfunctie en de flitser aan de achterkant leidt. Sinds de iPhone 16 gebruikt Apple een elektrisch loslatende lijm op alle iPhone-batterijen. Dit heeft wonderen gedaan voor doe-het-zelf-reparaties, waardoor het vervangen van de batterij een fluitje van een cent is zodra het apparaat is geopend. Ik gebruik mijn soldeerstation om hier stroom te leveren, maar je kunt dit ook met een 9-volt batterij doen. Sluit de pluspool aan op het zilveren lipje aan de onderkant van de batterij, en de minpool op een geschikt aardingspunt op de telefoon. Dan hoeven we alleen nog maar te wachten. Mijn soldeerstation levert ongeveer 0,4 watt bij 12 volt, wat betekent dat de batterij na ongeveer een minuut los zou moeten zitten. Er is geen kracht nodig, de batterij komt er gewoon uit. Op de achterkant staan de specificaties van de batterij netjes ingeklemd tussen de geleidende zilverfolie die is bedekt met de elektrisch loslatende lijm. Deze batterij heeft een vermogen van 15,556 wattuur en lijkt sterk op de batterij in de iPhone 16e. Die handleidingen van dag één vertellen me dat de volgende logische stap hier is om de camera-assemblages te verwijderen. Alle drukcontacten daarvoor zitten verborgen onder deze kap. Daar gaat de 12-megapixel selfiecamera. Om de hoofdcamera eruit te halen, is wat meer demontage nodig: een paar schroeven en een afstandhouder, gevolgd door de 48-megapixel hoofdcamera zelf.

De luidspreker van de oortelefoon is mijn volgende doelwit in deze demontageprocedure en dat gaat vrij eenvoudig, op die ene piepkleine kruiskopschroef in de bovenhoek na, die ik gegarandeerd kwijt ga raken. Rechtsonder zit de Taptic Engine, vastgezet met drie schroeven. Die komt er zonder gedoe uit, gevolgd door de luidspreker aan de onderkant die er direct naast zit, eveneens vastgezet met nog een paar schroeven. Om de hoofdmicrofoon te verwijderen, moet ik een paar kleine schroefjes verwijderen die op lastige hoeken zijn gemonteerd. Die schroefjes houden een aantal zeer delicate lintkabels vast die aan de wanden zijn vastgelijmd. Ik probeer bij de USB-C-poort te komen, maar daarvoor moet ik het plastic afstandstuk verwijderen dat voorheen bekend stond als de simkaarthouder, en daarvoor moet ik het moederbord verwijderen. Waarom maak ik me dan zo druk om de USB-C-poort? Nou, het is een onderdeel dat snel slijt na een bepaald aantal keer aansluiten. Iedereen die al langer dan een paar jaar een telefoon heeft, kent de symptomen van een defecte oplaadpoort. Je merkt het eerst als je telefoon niet oplaadt nadat je hem de hele nacht hebt aangesloten. Dan kom je erachter dat je met de kabel moet wiebelen en de telefoon in een bepaalde positie moet plaatsen om hem op te laden. En uiteindelijk, na een kort leven of een of andere rechthoekige budget-Cirque du Soleil-gymnast, weigert je telefoon helemaal nog op te laden. De oplossing is een relatief goedkope maar vaak moeilijk uit te voeren vervanging van de oplaadpoort. De iPhone 16 heeft dit probleem opgelost door de SIM-kaarthouder simpelweg hoger in de demontagestructuur te plaatsen.

Om welke reden dan ook is die ontwerpverbetering nog niet doorgedrongen tot de budgetlijn van de iPhone E’s. En het is een beetje belachelijk dat er zoveel uit deze telefoon moet worden gehaald om bij de oplaadpoort te komen. Het is een onderdeel dat veel vaker defect raakt dan het moederbord of het plastic blokje dat zich voordoet als iets anders dan de uiting van de obsessief-compulsieve behoefte van een ingenieur om een lege ruimte op te vullen. En toch komen die twee dingen als eerste tevoorschijn. Zodra ik alles in de telefoon heb verwijderd, moet ik nog een aantal kleine schroefjes aan de zijkant losdraaien en het geheel in isopropylalcohol dompelen voordat ik de flexkabels voorzichtig kan losmaken, inclusief een zeer delicate MEMS-microfoon in de onderste hoek. En pas dan kan ik bij de twee lange kruiskopschroeven aan weerszijden van de USB-C-poort komen en de poort verwijderen. Jeetje. Nu hebben we alleen het scherm nog over. Ik had dit onderdeel gemakkelijk als eerste kunnen verwijderen als ik dat had gewild. Sinds de iPhone 14 hebben we een dual-entry-systeem dat het vervangen van zowel het scherm als het achterglas uiterst eenvoudig heeft gemaakt. Nu we de telefoon uit elkaar hebben gehaald, gaan we inzoomen om te zien wat er is veranderd, te beginnen met het moederbord. Als eerste is er de A19-system-on-chip, een upgrade van de oudere A18 uit de 16E, die Apple's nieuwste chip met zich meebrengt, samen met een verbetering in prestaties en energie-efficiëntie. Maar de belangrijkste verandering is waarschijnlijk de volledig door Apple ontworpen C1X-modem die we voor het eerst zagen in de iPhone Air, zelf een doorontwikkeling van de C1-modem die we voor het eerst zagen op de iPhone 16E. Apple claimt verbeteringen tot wel 2x hogere datasnelheden en 30% minder stroomverbruik in vergelijking met de C1. De minimale interne opslagruimte wordt ook verhoogd van 128 GB naar 256 GB zonder prijsverhoging, wat erg aardig was van Tim. De schermen draaien nog steeds op 60 Hz, iets waar sommigen van jullie meer moeite mee zullen hebben dan anderen, terwijl het glas aan de achterkant eindelijk de Qi2-compatibele MagSafe-oplaadring krijgt waar iedereen om vroeg. Maar de grootste verrassing is veruit hoeveel van deze nieuwe componenten uitwisselbaar zijn tussen de iPhone 17E en zijn voorganger, de iPhone 16E. Ben je er klaar voor? Het antwoord is vrijwel alles. Je kunt letterlijk een moederbord van een iPhone 16E nemen en dit in een 17E-behuizing plaatsen, omdat bijna alle onderdelen in deze twee telefoons onderling compatibel zijn. Hier is een van onze 17E's met daarin een moederbord van een iPhone 16E.

Het systeem registreert de nieuwe onderdelen en de reparatieassistent configureert die onderdelen, op één klein minpuntje na: de True Depth-camera. Dat is het onderdeel dat Face ID mogelijk maakt. Ik moet het apparaat opnieuw opstarten om te zien of alles naar behoren werkt, en inderdaad, Face ID zelf werkt niet. Maar de selfiecamera lijkt wel normaal te functioneren. Bij verdere tests van de draadloze oplaadmodule komen nog een paar problemen aan het licht. De 16E lijkt niet over de software te beschikken om de MagSafe-bevestiging te herkennen, dus de kenmerkende klik en animatie die ik verwachtte te zien, ontbreken. Het is nog onduidelijk of een iPhone 16e met een 17e-achterkant de oplaadsnelheid van 15 watt van de 17e kan halen. We zullen dit testen en verslag uitbrengen zodra we het weten. Toch is dat behoorlijk indrukwekkend. Het budgetmodel van de iPhone is al lang een telefoon met een beetje een rommelige samenstelling. Een van de manieren waarop Apple kosten bespaart, is door oude technologie te gebruiken. Je kon bijvoorbeeld een heleboel onderdelen uitwisselen tussen de iPhone 8 en de iPhone SE. Maar een iPhone met zoveel uitwisselbare onderdelen? Dat is groot nieuws.

Dit ziet er veelbelovend uit voor eigenaren van een 16e die hun toestel willen uitbreiden met MagSafe-functionaliteit. De iPhone 17e is in veel opzichten helemaal geen nieuwe telefoon, maar eerder een ‘greatest hits’-collectie van de 16e, nu voorzien van een snellere processor, een verbeterde modem en de MagSafe-magneten waar we vorig jaar al op hoopten. Het is een verhaal van twee ontwerpen: enerzijds heb je het ontwerp met dubbele toegang, overgenomen van het basismodel iPhone 14, en de elektrisch ontgrendelbare kleefstrip van de iPhone 16, die de gouden standaard blijft voor batterijveiligheid en gebruiksgemak bij het vervangen. Aan de andere kant heb je een USB-C-poort die zo diep onder het moederbord is weggestopt dat het velen zal afschrikken om een doe-het-zelf-reparatie te proberen. Het is frustrerend om te zien dat Apple dit probleem op de iPhone 16 oplost, maar die voordelen vervolgens negeert voor de E-serie. Toch lijkt dat klein bier vergeleken met de uitwisselbaarheid van onderdelen. Onderdelen die tussen telefoons werken zijn een enorme zegen voor reparatie en upgrade; het feit dat je in feite een Theseus 16e kunt ombouwen tot een 17e betekent ook meer restwaarde, meer potentieel voor refurbishment en meer manieren voor onafhankelijke reparatie om de vernietigingsmachine voor te blijven. Met dat in gedachten geven we de iPhone 17e een voorlopige repareerbaarheidsscore van 7 op 10. Heeft Apple eindelijk de boodschap over reparatie begrepen? Wij gokken erop dat dit vooral wordt gedreven door productie-efficiëntie. Toch nemen we reparatievoordelen waar we ze kunnen krijgen.