iPad mini teardown: jelly scroll, A15-chip en verrassende repareerbaarheid ontdekt

De iPad mini heeft eindelijk een update gekregen die past bij het nieuwste iPad- en iPhone-ontwerp van Apple. Het nieuwe 8,3-inch scherm is omgeven door de inmiddels bekende platte aluminium randen, gecoat in een mooie paarse kleur. iPads zijn doorgaans zo goed als onmogelijk te repareren, maar dat betekent niet dat we de verleiding kunnen weerstaan om dit schattige kleine ding uit elkaar te halen. Ik hoop altijd dat het iPad-ontwerpteam een voorbeeld gaat nemen aan het iPhone-team, misschien is dit wel het moment. Een paar minuten op een warmtekussen verzacht de lijm waarmee het nieuwe scherm vastzit, en met een beetje zuigkracht kan ik er een plectrum onder krijgen en beginnen met snijden. Dit is het eerste lastige deel van iPad-reparaties. Terwijl je rond het scherm gaat om de lijm door te snijden, moet je heel voorzichtig zijn dat je je plectrum niet te ver naar binnen steekt, anders kun je het scherm beschadigen. Als alle lijm is doorgesneden, kan ik de kruiskopschroeven verwijderen die de twee schermconnectoren bedekken, en hé, er zit hier ook een batterijconnector in. Ik kan me niet eens herinneren wanneer we voor het laatst een gemakkelijk toegankelijke batterijconnector op een iPad hebben gezien. Even een korte opmerking over dat scherm nu het vrij is. Een paar mensen hebben gemerkt dat deze iPad mini een beetje jelly scrolling heeft, waarbij de ene helft van het scherm sneller ververst dan de andere. Dit wordt ook wel scan out skewing genoemd. Je kunt dit testen op Blurbusters, waarnaar we hieronder een link plaatsen. Jelly scrolling is niet ongebruikelijk bij LCD- en OLED-schermen, maar het is meestal veel minder opvallend dan dit. Ik zal zo meteen uitleggen waarom. In eerste instantie konden we dit niet zien op onze iPad mini's en dachten we dat het een kwestie van geluk was. Maar na wat vergelijken en spelen met de camera-instellingen hebben we het eindelijk voor elkaar gekregen. Hier is de nieuwe iPad mini die in slow motion door wat tekst scrolt. Je ziet dat wanneer het scherm wordt vernieuwd, de ene kant van het scherm een beetje achterblijft bij de andere kant. Hier is de iPad Air die eerder dit jaar werd uitgebracht. In staande stand zie je dit effect niet, maar in liggende stand is het duidelijk zichtbaar. Voor een diepgaande analyse van dit fenomeen en de technologie erachter kun je dit artikel van Blurbusters lezen, met een aantal geweldige ultraloopopnames van verschillende schermen en de manier waarop ze worden vernieuwd. De korte versie is als volgt. Het jelly-effect dat je ziet terwijl de iPad mini scrolt, heeft te maken met de manier waarop het scherm wordt vernieuwd. In principe kan dit niet allemaal tegelijk gebeuren. De pixels veranderen en worden over het scherm uitgelijnd, meer als een golf of een scan. Mijn hypothese is dat de richting van die scan verband houdt met de plaatsing van de controllerkaart die het scherm aanstuurt. Je kunt hier aan de achterkant van onze iPad-schermen zien dat de kaart van de Mini verticaal is geplaatst en die van de Air horizontaal. Wanneer je parallel aan de richting van de verversing van het scherm scrolt, wordt het scherm nog steeds niet in één keer ververst, maar het effect van de verversing is veel minder merkbaar omdat de tekst niet wordt gesplitst. Daarom merk je dit waarschijnlijk niet op andere schermen. De Jelly Scroll wordt meestal gemaskeerd omdat het scherm wordt vernieuwd of gescand parallel aan de richting waarin de scrollbeweging plaatsvindt. Een computermonitor wordt dus verticaal vernieuwd in liggende stand en een smartphone wordt verticaal vernieuwd in staande stand. Het toeval wil dat dit iPad mini-scherm horizontaal wordt vernieuwd wanneer je het in verticale stand houdt, wat de manier is waarop je een iPad normaal gesproken vasthoudt om te scrollen. Het is ook mogelijk dat Apple hier gewoon een goedkoper beeldschermpaneel gebruikt dan normaal, waardoor de verversingsscan meer uitgesproken is dan ze hadden verwacht. Voor de grap hebben we ook een iPad Pro gecontroleerd, waarvan de beeldschermcontrollerkaart ook verticaal is, net als die van de Mini. Het scherm met een hogere verversingssnelheid verbergt de jelly scroll veel beter, maar je kunt het nog steeds zien als je de beelden vertraagt. Oké, genoeg terzijde. Laten we teruggaan naar de iPad Mini. Van binnen lijkt dit apparaat, zoals te verwachten, op de iPad Air, behalve... wacht even, is dat stretch-kleefstof onder de batterij? Dit lijken wel trekflapjes.

Laten we er eens aan trekken. Nou, dat was een verrassing. Het trieste is dat die treklipjes enigszins misleidend waren. De batterij zit hier nog steeds vastgelijmd langs de boven- en onderrand. Met wat isopropylalcohol komt de rest zonder al te veel moeite los, maar dat neemt onze teleurstelling niet weg. Het lijkt erop dat het de bedoeling was dat de batterij gemakkelijk te vervangen zou zijn, maar ergens tijdens het ontwerpproces heeft het ontwerpteam wat sterkere lijm aan de onderkant van de batterij en wat kopertape aan de bovenkant moeten aanbrengen. Laten we verdergaan en deze nieuwe stereoluidsprekers openmaken. De eerste is gemakkelijk toegankelijk, er zit maar wat lichte lijm op, maar helaas heeft de magneet binnenin zijn eigen lijm, dus deze luidspreker is waarschijnlijk niet meer te repareren. De andere luidspreker zit hier een beetje vast in een hoop andere spullen, dus ik moet wat kabels loskoppelen en schroeven losdraaien. Ook deze komt los zonder de magneet. Nu is het tijd om deze mysterieuze hoek hier te onderzoeken. Dit lijkt een derde luidspreker te kunnen zijn, maar dat lijkt niet waarschijnlijk. Onder de afdekking zit een sorteerbakje. Leuk.

Ik laat deze schroeven dan maar hier zitten. En wie zegt dat Apple niets geeft om iPad-reparaties? Dit is waarschijnlijk waar de fancy nieuwe 5G-hardware zou komen als we voor het mobiele model hadden gekozen. Laten we vervolgens eens kijken naar de nieuwe camera's in dit apparaat, voor alle iPad-fotografen onder jullie. De camera aan de voorkant is nu een 12-megapixel ultragroothoekcamera met ondersteuning voor Apple's Center Stage-functie. En in de camerabobbel aan de achterkant zit nog een 12-megapixelsensor met een standaard f1.8-groothoeklens. Laten we tot slot nog even kijken naar de A15 Bionic-processor die deze minitablet aandrijft. Haal deze sticker en een metalen afscherming weg, en ja hoor, hier is Apple's nieuwste en beste systeem op chip. Nou ja, bijna de beste. Uit Geekbench-resultaten blijkt dat deze chip weliswaar de krachtigere 5-core GPU heeft die ook in de iPhone 13 Pro zit, maar dat de CPU niet zo hoog geklokt is. Ik vermoed dat deze mini A15's zijn gesorteerd, wat gewoon betekent dat dit de chips zijn die niet helemaal aan de vlaggenschipnormen van de iPhone voldoen. Deze A15 is echter nog steeds een enorme verbetering ten opzichte van de oude iPad mini, en eerlijk gezegd zou je het verschil waarschijnlijk niet eens merken als je deze naast een nieuwe iPhone 13 Pro zou leggen. Oh, nog één ding: de nieuwe USB-C-poort is modulair. Dat is een kleine overwinning in vergelijking met de onhandige gesoldeerde kabel die de meeste andere iPads hebben. En dat was het voor deze iPad-teardown. Toen ik kleefstrips onder de batterij van een iPad vond, dacht ik echt dat Apple eindelijk had nagedacht over die vervangingsprocedure. Maar dat was een leugen. De modulaire USB-C-poort is leuk, maar zonder andere grote veranderingen op het gebied van repareerbaarheid is dat alleen niet genoeg om echt een verschil te maken. Deze iPad krijgt een 3 op 10 op onze repareerbaarheidsschaal. Ik kan niet zeggen dat ik dit ding liever repareer dan een iPad Pro of zelfs de iPad Air, maar eerlijk gezegd zegt dat niet veel. Het is alleen de gemakkelijk te verwijderen batterij en die batterijtreklipjes, maar geen van beide worden hier goed gebruikt. Bedankt voor het kijken. Als je had gehoopt dat we de aan/uit-knop met Touch ID-sensor zouden aanpakken, ga dan terug en bekijk onze iPad Air-demontage, waar we die hele assemblage hebben verwijderd.